عصر بی تلخه و بی ننگ

ســر را نـهــاده روی گــیـتـار گـریـه کـردم

دیــشـب دلـم گـرفـت و نـاچـار گــریـه کـردم

ازتــلـخــی تـــرانــه بــا تــار گــریـه کــردم

فــرسـنگ هـا دویــدم تـا بـردرش رســیــدم

دربـسـتـنـش چـو دیـدم، بـسیـار گریـه کردم

مــن بــودم وجـهـانـم دل بــود و داســتـانــم

تــب کـرده بـود جـانـم، تـبـدار گـریـه کـردم

پــای غـــزل فــتـادم رو بـا قـصــیـده کـردم

ســر را نـهــاده روی گــیـتـار گـریـه کـردم

دل را بــغــل گــرفــتـم تـا مـنـهـدم نـگــردد

شــب تـا سـحـر به پـشـت دیـوار گـریه کردم

صــد بـار اشـک فـرقــت بـهتر بود از آنکـه:

یــک بـار در حــضـور دلـــدار گـریـه کــردم

دیــدم بـه گــریــه هـایـم تـابــوت خـنـده هـایـم

بـی کـیـفـی ی صـدایــم یـکــبـار گـریـه کـردم

چشم امید من به تماشا نمیرسد
دست دلم به دست تمنا نمیرسد
ازپا فتادم و نرسیدم به منزلی
مرغي که پرشکسته به عنقا نمیرسد
آهی که از ترانه ی من قد کشیده است
برجان تب گرفته ی صحرا نمیرسد
آب که حلقه بسته به چشمان عاشقم
تاموج بیکرانه ی دریا نمیرسد
فریاد من به حنجره گم گشته حسرتا
نجوا به گوش قامت بالا نمیرسد
زخمی که دل گرفته از آسیب عاشقی
مهلت مرا به بودن فردا نمیرسد
یوسف هماره شهره به پاکیزه دامنی است
در گوش کس صدای زلیخا نمیرسد
با طبل عاشقی عَلم قیس میبرند
دستی به ياري دل لیلا نمیرسد
مُردم چه بی نشانه در این شهربیدلی
یک دل به داد این دل شیدا نمیرسد
دستان خشك وبي هنر من شكسته به
باري اگر بكار دل ما نمي رسد

راحله یار

فــردا ســری بـه رســتـه ی بـازار مـی زنــم

بــرشـانـه می کشـم عَـلَـمِ عـشـق، گـرد ِ شهر

درقــلــبِ شـهــر مــرده د‌لان جــار مـی زنــم

بـاتــيــشـه مـی کَــنـم ره ِ دشــوار ِ عـاشــقـی

گــردن بـه تـيـغ ِ شـحـنـه بـه اقــرار می زنـم

بـر حـلـقـه هـای چـشـم ِ تــو بـر دار می زنـم

« دريا چرا ز گريه ی ما دم نمی زند » عنوان کتابيست از شاعره معاصر کشور ما راحله يار که به تازگی توسط انتشارات شروع روانه بازار کتاب شده است .

راحله يار از زنان شاعر معاصر افغانستان است . او که متولد ۱۹۶۱ کابل و تحصيل کرده ی رشته ی ادبيات فارسی است بيش از ده سال است که در پی مهاجرتی اجباری با همسر و چهار فرزند دخترش در آلمان سکونت دارد.

شعرهای راحله يار که در اغلب قالب های کلاسيک صاحب تجربه است آميزه ای از عشق به انسان و وطن دفاع از موجوديت زن افغان قصه ی پر غصه ی هجران و شکوه از سکونت در ديار غريب . زبان شعر راحله يار در عين دوری چند ساله از سرزمين مادری زبانی سالم و استوار و حاوی مضامين اصيل و جذاب است . از راحله يار پيش از اين دفتر شعری به نام جوانه های سرود در کابل به چاپ رسيده است .همچنين برخی از شعرهای راحله يار توسط خوانندگان افغان به ترانه در آمده است . با هم غزلی از اين دفتر می خوانيم :

ازمن ای دوست گل سرخ جوانی مطلب

ياد عشق و طرب و جوش بهـــــــــاران وطـن ياد خورشيد و مه و ياد چراغـــان وطن

ملک دنيا همه پر نـقـل و نبـات است و شــکر ياد آن کشمـش وجلغوزه و تلــخان وطن

صورت دلکــش وسرو قدخوبان همه جاست عشق و آيين وفا خاصــهً خوبـــان وطن

ياد مستـــــان خدا ، ياد خـــــروش دل شــب ياد کنـــجی زخرابات و نگـــاران وطن

ياد چنگ و نی و دف ، ياد ز تنبور و رباب ياد مشاطه گرونغمـــــه سرايـــان وطن

عنــــــــدليبی همه جا نغمـــــه سرايی دارد ياد آواز خوش بلبل خوشـخـــوان وطن

درگلستـــــان جهان گرکه بجويم همه عمر می نيابم نفــــس قرغه و پغمـــان وطن

خاک عالم به سرم گر بــــــــــبرم از يادم ياد کابل تپش قلب و تن و جــــان وطن

ياد آن هلهله ، آن لرزش دل ،گرمی عشق تاک بن ، باغ گل و سبزهً پـــروان وطن

ياد آن ديدهً وحشــــــتزده از دهشت جنگ ياد هيهـــــای من و ياد غمستـــان وطن

ياد آن وقت وداع مــــــن و آن لرزش تن ريزش اشک من و ريزش بـاران وطن

شعــــــــله سرميزند ازسينهً من شام بهار عشق من ميهن من ، جان و دلم جان وطن

خــاطــر جمـــع ندارم زلبــم خنده مجــو دل پريشم چو سر زلف پريشـــان وطن

من نه مشتاق بهاران وطن هستم و بس ياد پائيز وطن ، ياد زمستــــــــان وطن

ياد آن کوچه و پس کوچه و دکــان گلی سينـــه گل ميزند از ياد غريبـــان وطن

دل غربت زده ام شهر فنای وطن است شعر من ، قصهً من ، گردسرو زان وطن