دستگیر نایل

 گیتا ر نوا ز            

« یا لتا » و « سو چی» که در کنا ر بحیرهء سیاه قرار دارند ، ا زمنا طق

سرسبز، زیبا وتوریستی در زما ن حا کمیت شوروی سا بق برای مردم این سر

زمین ، بشما ر میرفت. نیلگونی ا ب بحیره، ناژوهای سبز وهمیشه پد را م، تپه ها

وکوهها ی پر ا ز جنگل، هوا ی مطبوع ، طبیعت شا دا ب وبا را نهای سحر گا هی

ا ین منا طق را زیبا یی و جلوهء خا صی میبخشد. تخیل بلند با لزا ک، کلا م اسمانی

حا فظ وقد رت تغزل فر خی وعنصری میخوا هد که ا نهمه زیبا یی ها را به تصویر

بکشند.

      بها ر سا ل 1991 « نعمت» برای سفر  یک هفته  یی به « یالتا» رفته بود.

    اخرین روزاقامت نعمت در یالتا بود وبا ید به تا شکند برمیگشت. صبح روز که

هوا نرم، گوا را، نیمه ابری وا فتا ب بارا نک بود وگاه هم اشعهء زرین خورشیدا ز

زیر ا بر ها ی سر گرد ا ن ، روی وگر د ن ا د م را  بو سه می زد ، د رد هلیزها ی

 میدا ن هوا یی « سیمفروپول » قد م میزد و منتظرا علام پروا ز هوا پیما بود.

 . سا عت نه صبح، تو سط بلند گو ها اعلان شد که به نسبت نبودبنزین هوا پیما ا ز

 تا شکند پرواز نمی کند. بناء مسا فرین به پروا ز 12 شب، ا ما ده گی بگیر ند.

 منتظر ما ند ن تا سا عت د وا زد ه شب، زما ن زیا دی بود که بدون شک ملا ل

 ا ور و خسته کننده میگذ شت. مسا فرا ن ، ما نند مورچه ها با لا و پا یین میرفتند.

 وبیصبرا نه منتظراعلام پروا زها بو د ند.دهلیزها، سرکها وپا رکها ا ز مرد م ، پر

  بو ند وصدا ی ما شین ها وهوا پیما ها هنگا م نشست گوشها را کر میکرد .

      د ر هوا ی گرم ، تشنگی برا و غلبه کرده بود. خوا ست کمی ا ب ویا پپسی کو

لا بنوشد. د ر منزل د و م تر مینل ، با ر ها ورستو را نتها کار میکر د ند ومسافرین

 جهت رفع خستگی د ر رستو را نت ها می نشستند خورد نی ، قهوه ویا نو شا به

صرف میکر د ند. چون تشنگی غلبه کرد بود، د ر رفتن به رستوا نت عجله میکرد.

د ر مسیرراه دخترجوا نی در حا لیکه روی بسته ای ا ز کا لا نشسته بود، وگیتاری

 در د ست دا شت، ا ز کسا نیکه به رستوا رنت ها می رفتند ، خوا هش اور د ن

نو شید نی برای خود میکرد. اما کسی به خوا هش او جوا بی نمی دا د.نعمت هم که

ا ز مقا بلش گذ شت همان خواهش را کرد وضمن ا نکه گردن سفید وبلند خود را

 کج کرده بود، با زاری گفت:

_ « ا غا! تشنه استم ، نو شید نی میخوا هم. پنده کی ا م سنگین ا ست با خود برده

نمی توا نم ، خوا هش میکنم برایم چیزی نو شید نی بیا ورید.»

 نعمت بر گشت وبه نگا ههای پر ا ز تمنا ی د ختر خیره شد و پر سید:

_ خوب، می اورم چی مینو شید؟ » خنده ملیحی بر لبهای دختر  نقش بست:

_ « یک بو طل پپسی کولا د گر هیچ .» و د ستش را دراز کرد که پول بد هد :

_ « ا غا! این پول را بگیرید، خوا هش میکنم.»

_ « کولا که اورد م، پو ل را میگیرم ، فعلا  با شد.»

ا زبا ر، دو بو طل پپسی کولا اورد ه یکی ا ن را به دخترجوا ن داد. او ا ز دستکول

خود یک روبل روسی را بیرون کرد و گفت:

_ « پول تا نرا بگیرید. » دستش درازما نده بود نعمت  با ترد ید سر را تکا ن داد :

_ « نه خا نم، پول ضرورت نیست. ا ینکه مقدار پولی نمی شود، فکرش را نکنید»

د ختر جوا ن قد قد خند ید. وضمن خنده ها ، به نعمت با تعجب نگاه کرد و گفت:

_ « با ور نمی کنم درد نیا ادمهای خوب از تعداد انگشتهای دستان ادم زیا د با شد!

_ « چرا ؟ ا ینکه کدا م قهرما نی نبود ، کدا م کا ر بر جسته ومهمی نبود که من

 انجا م دا ده با شم!»

با ز هم خند ید. ا ین با ر خنده ا ش، معنی د یگری د ا شت:

_ « ا لبته که کا رمهمی نبود، مگراحسا سی را نشا ن می دا د که تحسین برا نگیز

 ا ست. مهم همین ا حسا س ا ست، نه کا ریکه ا نجا م شده ا ست!»

با سرا سیمگی، مثل ا ینکه د ر بیا با نی دچا ر تشنگی شده با شد،پپسی کولا راسر

 کشید. وپس از ا نکه نفسی به را حت کشید،از زیرچشم به نعمت نگاه کرد.گیتارش

را که روی زا نو یش گذا شته بود، بد ست گرفت وبا ا شارهء سر گفت:

_ « ا غا، چرا ا یستا ده ا ی؟ بیا پهلو یم بنشین.مثل ا ینکه خجا لت می کشی هه؟»

     نعمت ، کنا ر دخترنشست.مسا فرا ن مور چه وا راز دور وبر شا ن میگذ شتند.

د ختر مهربا نی بود. ا ندا م چا ق وچشمهای میشی دا شت. بر غم د یگر د خترا ن

روسی، ارا یش نکرده بود. ا ز وضع ظا هری ا ش معلو م میشد که ا ز پدر وما در

به ملیتهای دو گا نه تعلق دارد. ضمن ا ینکه به رفت وا مد راهرو ها می نگریست

ا ز نعمت پر سید:

_ « تو کجا یی هستی ا غا !؟ »

_ « ا ز ا فغا نستا ن .»  د ختر با تعجب پرسید:

_ « ا ینجا چطور ا مد ی ، چه کا ر میکنی ؟»

_ « د ر تا شکند، کا ر میکنم . ا ینجا برای د ید ن یک د و ست خود ا مده بو د م»

 دختر، لبخندی زد وپر سید :

_ « چطور ا ز« یا لتا » خوشت ا مد؟ »

_ « ا لبته که بلی . خیلی سر زمین زیبا یی ا ست! »

با ز هم لبها یش به خنده با ز شد د ندانهای صد ف ما نند ش مثل برق، درخشید ند.

بد ون انکه نعمت ازاو چیزی بپر سد، در باره زنده گی خود تو ضیحا ت دا دوگفت:

_ ا ز ا ینکه شما را زحمت دا د م، مرا ببخشید. نا م من، « نا تا شه» است درسا ل

1967 تو لد شده ا م. خا نه ء ما در شهر « کیف» جمهوری ا کرا ین ا ست.ما درم

در جریا ن جنگ جها نی د و م، ا ز ا لما ن ا مده بود وبا پدرم پس از ختم جنگ، به

د نبا ل یک ا شنا یی کو تا ه ازدوا ج کر د ند، د رانستیتوت زبا نهای خا رجی درس

می خوا نم ، به زبا نها ی الما نی و فرا نسوی بلد شده ا م . زبا ن روسی که زبا ن

خود ما ست. وقت فرا غت خود را به مو سیقی می گذرا نم واوا ز خوا نی می کنم !

شما چی ، به مو سیقی واوا ز خوا نی  علا قه دارید؟»

    نعمت ، سرا پا گوش بود. بنظرش د ختر جا لبی ا مده بود. با تایید سر خود را

جنبا ند و گفت:

_ « ا ری، موسیقی را کی د وست ندارد. موسیقی برای من مثل روح است.»

 بد و ن ا نکه نعمت متو جه با شد، نا تا شه روی او را با محبت بوسید و گفت:

_ « ا خ، چه مرد خو بی هستی !»

ا ز بوسه زد ن نا تا شه، تن نعمت دا غ گشت. نمیدا نست چی بگوید، خود را با خته

بود. حس میکرد که رنگش سرخ شده وگرما یی در زیر پوست بد نش راه می رود.

 نا تا شه گفت:

_ « من هم به مو سیقی علا قه دارم، علا قه نی بلکه عشق جنون ا میزدارم!

گیتا ر مینوا زم، اوا ز میخوا نم. البته ا وا ز خوا ن را د یو وتلویزیون که نیستم و

گروه هنری هم ندا رم؛ ا ما دوستان وخا نوا ده ام، هنر مرا پسندیده ا ند. اگرتعریف

خود م را نکرده با شم، اواز خوا ن بد ی هم نیستم!!»

   د ر خا رج ا ز سا لو ن تر مینل، میدا ن بزرگی چون تخت با م بود. نا تاشه گفت:

_ « میخوا هی د ر ا ن گوشه( اشاره به هما ن تخت با م) بنشینیم که بر ایت گیتا ر

بنوا زم و اوا ز بخوا نم ؟ تو خوش داری اواز مرا بشنوی ؟»

_ « چرا ؟ مگر شنید ن موسیقی وا وا ز دختری مثل تو زیبا ! لذت بخش نیست؟»

نا تا شه، گیسوا ن خرما یی رنگ خود را که چون خرمنی دور گردن سفید وبلندش

حلقه زده بود، با ا نگشتا نش شا نه زد و گفت:

_ « همینجا مینشینیم، روی همین تخت با م. ا ین جا هوا ی پا ک وتا زه دارد.»

روی تخت با م نشستند ونا تا شه به نوا ختن گیتا ر شروع کرد وچند ا هنگ مست وشا د وهیجا ن ا نگیز هم خوا ند. د ر اهنگها یش تقریبا چنین می گفت:« عشق ،

سر حد ندا رد؛ عشق، ملت ها ومرز ها را نمی شنا سد! گرچه ما زبا ن یکدیگر را

نمی دا نیم واز ملتها ی گونا گون هستیم، ا ما قلب ها ی ما یکنوع تپش دارند، خون

د ر بد ن ها یکی ا ست. فقط رنگ ها ست که در میا ن ا نسا نها جدا یی وافترا ق

خلق کرده.ما، زما ن بیرنگی رامیخواهیم، زما ن وصل شد ن ها را؛ زما ن د وست  دا شتن ها را، زما ن پیوند قلبها را؛ تا گرما ی محبت یکدیگررا لمس کنیم وخدارا

نیا یش نما ییم!!»

   نا تا شه هنگام نواختن گیتا ر وخوا ند ن اوا ز، چنا ن مست شده بود که ا نگا ر

می، نو شیده باشد.پسران ود خترا ن زیا دی با بلند شد ن صدای مو سیقی واهنگ

به دور ا نها جمع شد ند وکف می زد ند و میرقصید ند. نا تاشه که غرق نوا ختن و

خوا ند ن بود، لبخند ی بسوی نعمت زد و گفت:

_ « تو فکر میکنی من، ا د م د یوا نه یی ا ستم؟ نه نه، من عا شق مو سیقی ا م !

عا شق هنر وهنر مند! »

نعمت ا ز میا ن دخترا ن روسی تا بحا ل، چنین دختر ی را که تا به ا ین حد دا را ی

 احساس لطیف با شد، ند یده بود. از نوا ختن گیتا ر واهنگ ها ی شا د او لذ ت برده

 وپرندهء رو حش را د ر عا لم بی مکا نی و بی زما نی به پروا ز ا ورده ود ر او ج خیا لا ت وارزوها ی جا ن گرفته ا ش کشا نیده بود. ا ما ا ن لحظه ها ی روء یا یی

وا ن حا لت هیجا نی وعصیا نگر ا نها د یری نپا یید ومثل سا عقه یی زود گذر بود!

 چرا گاه گاهی چنین وا قع میشود که د ست نا بکا ر روزگا ر نمی گذارد ارزو مندا ن

 به ارزوی خود برسند!

     نعمت ونا تا شه وهمه جوا نا نی که د ر تخت با م جمع بو د ند که مو سیقی واواز

می شنید ند ود ر نخلستا ن ها ی سبز هنر مو سیقی  در گشت وگذا ر بو د ند که ا ز

دا خل سا لون تر مینل دو نفر پلیس سر حد ی با سرعت سر رسید ند وبا خشم گفتند :

_ « به شما کی اجا زه دا ده که به ا ین محل ممنوعه جمع شده اهنگ بخوا نید ومردم

را به دور خود جمع کنید؟ ا ینجا رستو را نت وکا فه نیست که خلا یق کنسرت بشنوند

لطفا خا رج شوید ، دوره گرد ها !! شما نظم ! را بر هم زده ا ید ، شما ....»

نا تا شه سخنا ن پلیس را قطع نموده به  د یوا ر تخت با م تکیه کرد و گفت:

_ میبخشید افسر پلیس که ا ینجا محل ممنو عه نیست. ما که ا هل ا ین محل وولا یت

هستیم ، از خا رجه نیا مده ا یم که مقررا ت را بلد نبا شیم. چرا شما ا ز پیوند خورد ن

د لها ی مر د م هرا س دا رید؟ چرا ا ز ا جتما عا ت مرد م می تر سید؟ ایا هنر نما یی

واوا ز خوا ند ن هم ... سگ ها !! ....»

  پلیس نگذا شت سخنا ن خود را تما م کند. گیتا ر را ا ز د ستش گرفت وبشد ت به زمین زد تا شکست! بعد ، کا سهء شکسته گیتا ر را بدور ا ندا خت و گفت:

_ « ا گر به گپ نمی فهمید که .....!»

نا تا شه ، گیتا ر شکسته را ا ز زمین بلند کرد وبا گریه به نعمت گفت:

_ « بیا که برویم عزیزم. میبینید د ر کشورما ازا د ی وجدا ن تا چه حد حلق ا ویز

 ومحکو م ا ست! د راین د ستگا ه فا سد! چقد ربی هنری وبی فرهنگی، حاکم است!»

  نا تا شه که ا ز شکستا ند ن گیتا ر خود سخت اندوهگین شده بود، ازد ست نعمت

 گرفت وا ز محل خا رج شد ند. وقتیکه دا خل دهلیز ها میشد ند، گفت:

 « سگ ها! گیتارم راکه شکستا ند ند! گو یا ا ینکه قلبم را شکستا نده با شند! راستی

 هوا پیما ی شما سا عت چند پروا ز می کند؟» نعمت با د ل شکسته جوابدا د:

_ « نیم سا عت بعد ، وا ز شما ؟ » نا تا شه مغمو م و افسرده گفت:

_ « فرداسا عت هفت صبح. کا ش پروا زهرد وهوا پیما یک وقت می بود! لطفا نمبر   تیلفون خا نه ما را یا د داشت کن . ا گر گا هی به « کیف » ا مدی، به من زنگ بزن. مطمین هستم که فرا مو شم نمی کنی هه ؟! »

یک سا عت بعد هوا پیمای تا شکند اما دهء پروا ز شد. نا تا شه د ست خود را بعنوان

خدا حا فظی بلند کرد و گفت:

_ « د و ست افغا ن ! رفتی؟ راهت سفید! تا ا مد نت گیتا ر نو می خرم وبرا یت سرود

عشق ود و ستی را می خوا نم !! »

____________________________________( تا شکند_ تا بستا ن 1992 )